Daif yani silahsız

Mariel Poppe

İnsanın en zayıf göründüğü anlardan biri, yemek yediği andır. Yemek yiyen bir surat neredeyse anlamsızdır. Bununla birlikte, yemek yerken insandan ziyade hayvana daha yakınızdır, yani, hiçbir hâlesi, “aura”sı yoktur bunun. Ama içmek öyle değil; elinde bir kadeh olan insan, olduğundan daha güçlü görünür, daha “karizmatik”..

Osmanlı padişahlarının yemeklerini sarayda tahta paravanlarla oluşturulmuş özel bir bölmede, yalnız başlarına yeme “geleneği”nin nedeni belki de buydu. Çünkü yerken aptal görünür insan, ve canlı.. Yani ölmemek için yemesi gereken, yani ölümsüz değil, yani ölebilir, yani zayıf ve bu kelimenin Arapça kökeni itibariyle daif, yani silahsız..

Ancak, yalnız başına yemek yemek de insana hüzün verir. O da ayrı bir mesele.. Kuşların kafesine ve lokantalara aynalar aynı amaçla konulur.

Ama öte yandan, insan sevdiği birileriyle birlikte yediğinde o yemeğin tadı gerçekten daha leziz olur. Bu da var.

Ali Ülken

(via ardora)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir